Mail&Guardian

Alweer een maand in Johannesburg en alweer drie weken aan het werk. Ik begin dus aardig in mijn nieuwe Zuid-Afrikaans werkritme te komen. Hoewel ik geen vaste werktijden heb, begin ik mijn werkdag meestal om ongeveer 9.00uur. Dat betekent dat ik, als ik niet door een collega wordt opgepikt, om 8.15uur de bus of de minibus naar mijn werk neem. De route naar mijn werk ken ik inmiddels uit mijn hoofd en naast een aantal woorden Zulu (mijn collega geeft me een basiscursus) spreek ik inmiddels ook 'de taal van de minibus'.

Aangezien de minibussen niet op vaste plekken stoppen, moet je zelf een seintje geven als je ergens uit wilt stappen. In eerste instantie riep ik (meestal enigszins paniekerig en op het allerlaatste moment als ik de omgeving ineens herkende) datgene dat mij het meest logisch leek, namelijk: 'stop!', of de wat beleefdere variant: 'can you please stop?!' Als fervent minibusganger weet ik inmiddels echter beter. Van achterin de minibus, waar ik heerlijk opgepropt tussen de andere medepassagiers mijn ontbijt nuttig, klinkt nu een nonchalant 'after robot' (stoppen na het volgende stoplicht) of 'short left/right' (links of rechts van straat stoppen).

Werkplek
En zo beland ik elke morgen keurig voor deur van de Mail&Guardian: een groot wit gebouw aan Jan Smuts Avenue, de grote straat die Johannesburg doorkruist. Mijn werkplek telt circa 40 redacteuren. De redactie is, zoals dat in het 'nieuwe' Zuid-Afrika zo mooi heet, 'gemixt'. Dat wil zeggen: blacks, whites, coloureds, Indians etcetera. Mijn directe collega's zijn: Thembelehli uit Soweto, de Indiase Zahira uit Durban (beide zijn net als ik junior reporter); Valencia die als assistent van de eindredacteur werkt; collega Keith die het last minute news doet, mijn supervisor en eindredacteur Riaan die Afrikaans is, en mijn chef Matthew, die Engelse 'roots' heeft.

De sfeer op de redactie is relaxed met veel vrijheid om verhalen te maken. Omdat de Mail&Guardian een 'weekly' is en dus maar een keer per week uitkomt, is er relatief veel tijd voor een artikel.

Werktempo
Maar los daarvan ligt het werktempo ook minder hoog dan in Nederland. Er wordt weinig telefonisch gedaan, voor de meeste dingen gaan redacteuren bij de betreffende instanties of personen langs. En als je op pad gaat voor een verhaal, gaat dat allemaal rustig aan. Op je gemak ga je naar de betreffende locatie, neemt daar uitgebreid de tijd om mensen te interviewen en daarna ga je zeker niet meteen terug naar de redactie. Je gaat nog even ergens iets drinken, of eten, loopt nog een rondje door het centrum, misschien zelfs nog even een winkel in. Of de fotograaf waarmee je bent, moet nog even naar een andere klus, waar je nog even mee naartoe gaat. Daar staat wel tegenover dat iedereen bij de Mail&Guardian 40 uur per week werkt. Geen parttimers dus, daar hebben ze hier nog nooit van gehoord.

Demonstratie
De afgelopen weken weer regelmatig op pad geweest en weer veel indrukken en ervaringen rijker. Naast mijn grotere verhaal over de minibus taxi industrie waar ik mee bezig ben (zie ander blog) ook verschillende nieuwsverhalen gemaakt. Woensdag voor een verhaal naar een demonstratie in het centrum van Johannesburg geweest. Net als in de rest van de wereld werd er hier gedemonstreerd tegen de hoge prijzen van voedsel, benzine en electriciteit. Het was een demonstratie op z'n (Zuid-)Afrikaans, met veel dans en zang. Revolutionaire en anti-kapitalistische liederen en ook het strijdlied van ANC-president Zuma mocht niet ontbreken. Voor het artikel, zie: Thousands march over food, power

Vrijdag naar een bijeenkomst geweest waar de leider van de ANC Youth League sprak over het voorstel van de Youth League om de verkoop van alcohol op zondag te verbieden. Zie het artikel: ANC Youth League continues to fight alcohol abuse.

Kortom, nog steeds genoeg te doen hier! Voor een indruk van mijn nieuwe werkplek, bekijk mijn foto-album.